Τα Γερμανικά Παιχνίδια για τις Πολεμικές Επανορθώσεις

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που πλήρωσε τόσο οδυνηρά τις συνέπειες της Γερμανικής ναζιστικής κατοχής στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα, κατά την ομολογία του υπουργού οικονομικών του Γ΄ Ράιχ Φουνκ. Οι ανθρώπινες θυσίες, οι εκτελέσεις, γυναικών, παιδιών, γερόντων και άμαχου πληθυσμού, αποδεκάτισαν τον ενεργό πληθυσμό κατά την περίοδο 1941 – 1944 και κατέκλεψαν χιλιάδες ανεκτίμητης αξία αρχαία αντικείμενα.

Για τους Γερμανούς κατακτητές δεν έφθανε μόνο αυτό, αλλά προχώρησαν σε μια χωρίς προηγούμενο οικονομική αφαίμαξη της χώρας με αποκορύφωμα το αναγκαστικό «δάνειο» που πήρε η Γερμανία από την Ελλάδα με τη συμφωνία της Ρώμης το Μάρτιο του 1942 ερήμην του δωσίλογου πρωθυπουργό Τσολάκογλου ύψους 45 εκατομμυρίων χρυσών λιρών, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του τότε Γερμανού εκπροσώπου στην Τράπεζα της Ελλάδας Νέστλερ. Το ποσό αυτό ανέρχεται σήμερα πάνω από 162 δις δολάρια, με υπολογιζόμενο επιτόκιο 3% το χρόνο και φυσικά δεν υπολογίζονται οι χιλιάδες αρχαίοι θησαυροί.

Στη Δεκαετία του 1990 οι πολίτες – θύματα της Γερμανικής κατοχής ξεκίνησαν με δική τους πρωτοβουλία αφού ενοποιήθηκε η Ανατολική με τη Δυτική Γερμανία, αγωγές κατά του Γερμανικού Δημοσίου διεκδικώντας τις αποζημιώσεις που τους οφείλονταν, συμβολική κίνηση βέβαια επανορθώσεις εκείνης της θηριωδίας.

Στη συνεδρίαση της Ελληνικής Βουλής το Μάιο του 1991 ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κάλεσε την κυβέρνηση «να προχωρήσει δυναμικά και αποτελεσματικά στη διαδικασία των αποζημιώσεων και του δανείου» ενώ σε δηλώσεις που έκανε για τα 50 χρόνια της Μάχης της Κρήτης, χαρακτήρισε τις πολεμικές αποζημιώσεις δικαίωμα του λαού» και την πλήρη αποπληρωμή του κατοχικού δανείου «συμβατική υποχρέωση της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας».

Η Ενωμένη Γερμανία αποδέχτηκε επίσημα ότι είναι από άποψη του διεθνούς Δικαίου διάδοχο κράτος του Τρίτου Ράιχ και στα Ελληνικά αιτήματα έχει απαντήσει σε τρία επίπεδα υποχρεώσεων και απαιτήσεων: α) υλικές ζημίες που προκάλεσε ο ναζιστικός Γερμανικός στρατός κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Η Ελλάδα δικαιούται από το 1945 να πάρει ποσοστό από τις επανορθώσεις, που επιδικάστηκαν από τους νικητές συμμάχους σε όλα τα εμπόλεμα κράτη με τη Γερμανία, β) Δικαιούταν και διακαίονται οι Έλληνες να πάρουν αποζημιώσεις για τα θύματα που έμεινα ανάπηρα, οι διαχυθέντες που μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, γ) Πρέπει να αποπληρωθεί το αναγκαστικό δάνειο.

Το θέμα των επανορθώσεων και του αναγκαστικού δανείου παρουσιάζει ανεξήγητη ιδιοτυπία. Από την ελληνική πλευρά μπήκε για πρώτη φορά επίσημα από τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου το 1964.

Το υπόμνημα το είχε συντάξει ο οικονομολόγος Άγγελος Αγγελόπουλος μετά από διαπραγματεύσεις που είχε κάνει στη Βόνη, το Σεπτέμβριο του 1964 και το υπέγραψε ο Πρωθυπουργός.

Ο Γεώργιος Παπανδρέου αποδέχτηκε πρόσκληση του τότε καγκελάριου Λούντβιχ Ερχάρντ και οριστικέ η επίσκεψη να πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο του 1965. Ο πρωθυπουργός είχε ενημερώσει τον Καγκελάριο

μέσω του υπουργού οικονομικών Χ. Ράινχαρτ, ότι το κύριο θέμα συζήτησης μαζί με τα άλλα θα είναι και οι πολεμικές επανορθώσεις και το αναγκαστικό δάνειο, και πρότεινε να συνάψει συμφωνία ανάλογη με αυτή που υπέγραψαν η Γιουγκοσλαβία και η Πολωνία με τη Βόνη.

Η ίδια η Ναζιστική Γερμανία είχε πάρει δάνεια από τρεις χώρες, τη Γιουγκοσλαβία, τη Πολωνία και την Ελλάδα. Οι Γιουγκοσλάβοι το 1956 παραιτήθηκαν από την αξίωση καταβολής του δανείου και συμφώνησαν να πάρουν 240 εκατομμύρια μάρκα, που θα τα αποπλήρωναν σε 99 χρόνια με τόκο 1%,. Η Γερμάνια πρότεινε αυτή τη μορφή να αποπληρώνει τα δάνεια για να μην αντιμετωπίσει πλειάδα απαιτήσεων. Την ίδια διαδικασία ακολούθησε και η Πολωνία το 1971 παίρνοντας ένα δισεκατομμύριο μάρκων με αποπληρωμή σε σαράντα χρόνια, με δέκα χρόνια χάρη και χωρίς τόκους.

Αυτή τη μορφή είχε σκοπό να εισηγηθεί ο Πρωθυπουργός ο Γεώργιος Παπανδρέου. Αλλά η επίσκεψη του ματαιώθηκε γιατί, ξέσπασαν τις 15 Ιουλίου 1965 το βασιλικό πραξικόπημα των αποστατών, με επικεφαλής τον βουλευτή και υπουργό Συντονισμού (υπουργό σήμερα Εθνικής οικονομίας) Κώστα Μητσοτάκη.

Οι Γερμανοί ισχυρίζονται μέχρι το 1974 ότι προφορικά η Ελλάδα είχε παραιτηθεί από το κατοχικό δάνειο, όταν πήρε γερμανικές πιστώσεις από τη Βόνη το 1958. Καμιά όμως συμφωνία με υπογραφεί επίσημη η ανεπίσημη δεν υπάρχει στο υπουργείο Εξωτερικών που να αναφέρει οποιαδήποτε μορφή παραίτησης από την ελληνική πλευρά.

Η Βόνη αφού ικανοποίησε στο ακέραιο τις απαιτήσεις των τεσσάρων Μεγάλων Δυνάμεων άφησε να νοηθεί – γιατί επίσημα ποτέ δεν το δήλωσε ότι «Δεν έχει υπογραφεί Συνθήκη Ειρήνης με τη Γερμανία. όπως πρόβλεπε η Συμφωνία του Λονδίνου το Φεβρουάριο του 1953» είναι νομικά ανυπόστατος ισχυρισμός », αν τυχόν προβληθεί από τη σημερινή Γερμανία. Εφόσον μοναδικός λόγος που συναφθεί η Συμφωνία του Λονδίνου ήταν η διαίρεση της Γερμανίας σε δύο κράτη Ανατολική και Δυτική Γερμάνια.

Μετά την ενοποίηση ρυθμίστηκε οριστικά στο διεθνές πεδίο η νομική της θέση. Οι Γάλλοι, Άγγλοι, Αμερικανοί και Ρώσοι δεν είχαν από την

πλευρά τους βέβαια κανένα λόγο να αρνηθούν στη Βόνη την ασφαλώς εκφρασθείσα παράκληση εκ μέρους της να μην ονομαστούν οι Συμφωνίες αυτές Συνθήκες Ειρήνης» , ώστε να παρασχεθεί η δυνατότητα στη Βόνη να αρνηθεί στις μικρές χώρες ικανοποίηση των νομίμων απαιτήσεων τους για τις καταστροφές, που υπέστησαν από το Τρίτο Ράιχ κατά τον πόλεμο.

Επιπλέον προσέφερε και άλλες εισφορές- μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, που δεν την υποχρέωνε σε προηγούμενη φάση ο διχασμός της να προβεί. Διέθεσε για παράδειγμα στην Τουρκία το 1991, ενάμιση δισεκατομμύριο μάρκα για τις «ζημιές που υπέστη η χώρα αυτή» κατά τη διάρκεια του πολέμου στον Κόλπο.

Το ποσό που ήθελε να δώσει στην Ελλάδα για τις επανορθώσεις αλλά και για το αναγκαστικό Δάνειο ήταν 400. Εκατομμύρια και τίποτα άλλο. Αναφορικά με τα επιχειρήματα, που αναφέρθηκαν στην Γερμανική Βουλή, πριν υποβληθεί η Ελληνική νότα ήταν «ότι η γερμάνια μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ έχει ενισχύσει επανειλημμένα την Ελλάδα» Ο Έλληνας πρέσβης στη Βόνη Γ. Μπουρλογιάννης ανέφερε ότι παράγοντες του γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών είπαν: «στο ΝΑΤΟ η Ελλάδα υποστηρίζεται για την άμυνα της ίδιας της συμμαχίας.

Όσον αφορά δε την Ευρωπαϊκή Ένωση πρόσθεσε ότι η αναφορά αυτή δεν μπορεί να ευσταθεί γιατί η ενίσχυση που έχει δώσει και δίνει άφθονη η Γερμανία στην Τουρκία και την Πορτογαλία που ήταν ουδέτερες στον Πόλεμο, δεν δικαιολογεί την περίπτωση σύγκρισης τους με την Ελλάδα.

Βέβαια η Ελλάδα δεν θα αρκεστεί στην άρνηση αυτή της Γερμανίας να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της, που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και είναι φυσικό ότι θα εξαντλήσει τις δυνατότητες που τις παρέχουν οι διεθνείς κανόνες δικαίου και δεν θα ακολουθήσει τη τακτική προηγούμενων κυβερνήσεων.

Χρήστος Η. Χαλαζιάς

Πηγή: https://www.kontranews.gr/PARAPOLITIKA/344592-Ta-Germanika-Paichnidia-gia-tis-Polemikes-Epanorthoseis ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ

Leave a Comment