bb

Πλησιάζει η ώρα για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την ελληνική επανάσταση. Επιτέλους μετά από δεκαετίες σιωπής, αναμένεται μία πολυσυζητημένη επέτειος συνδεδεμένη  με εθνική γιορτή.

Θα μπορούσαν βέβαια να είχαν προηγηθεί και άλλες επέτειοι σχετικές. Για παράδειγμα τα 160 ή τα 170 χρόνια από την επανάσταση. Αλλά … συγνώμη ξέχασα! Κάτι τέτοιο θα ήταν αταίριαστο με την υλιστική κουλτούρα της εποχής.

Η πλειοψηφία θα το θεωρούσε παρωχημένο ή «κιτς» σε σύγκριση με τα κοσμικά της ενδιαφέροντα. Έστω και καθυστερημένα λοιπόν, αναμένεται να παρακολουθήσουμε κάτι οργανωμένο.

Με τρομάζει όμως αρκετά η φράση «διαφορετικές μνήμες». Η ιστορία είναι μία και η ιστορική μνήμη του έθνους επίσης μία. Πληθώρα γεγονότων; Αναμφισβήτητα! Ένα έθνος όμως και μία ιστορία! 

Επίσης, ας έχουμε κατά νου ότι με την επανάσταση του 1821 δεν δημιουργήθηκε το έθνος αλλά ιδρύθηκε το νέο ελληνικό κράτος! Έχει τεράστια διαφορά. Το έθνος παρέμεινε αναλλοίωτο τα 400 χρόνια σκλαβιάς. Και αυτό γιατί διατήρησε τους βασικούς συνεκτικούς δεσμούς. Δηλαδή τη θρησκεία, τη γλώσσα και την κοινή καταγωγή. Και μάλιστα για τη θρησκεία βασανίστηκαν μέχρι θανάτου οι περισσότεροι αγωνιστές.

Με περίτρανο παράδειγμα τον Αθανάσιο Διάκο. Δεν τον σούβλισαν γιατί ηττήθηκε στην Αλαμάνα, αλλά γιατί δεν αλλαξοπίστησε! Και φυσικά δεν είναι η μοναδική περίπτωση.

Το ελληνικό κράτος λοιπόν, ήταν εκείνο που είχε διαλυθεί και ιδρύθηκε εκ νέου μετά από πολλούς αγώνες και όχι το έθνος. Ας είμαστε λοιπόν προσεκτικοί σε τυχόν εθνομηδενιστικές απόψεις.

Επιπλέον, δε μπορεί να περάσει απαρατήρητη η εντυπωσιακή μετάλλαξή μας προς το καλύτερο! Γιατί ποιός τολμούσε μέχρι πέρυσι να πει ότι παρακολούθησε ένα ενδιαφέρον ιστορικό αφιέρωμα; Αμέσως θα τον θεωρούσαν γραφικό. 

 Για να μη μιλήσω για τις τραυματικές εμπειρίες στις παρελάσεις και κυρίως στην ανάκρουση του εθνικού μας ύμνου και στην ενός λεπτού σιγή. Με την κάθε κυρία να μασάει την τσίχλα στη διαπασών! Και να μην τολμάς να την κοιτάξεις επιπληκτικά, γιατί δίπλα ακριβώς από την «κυρία» με τη θορυβώδη σιαγόνα, στεκόταν και ο ανάλογος συνοδός.

Ο κύριος με τα ακριβά γυαλιά ηλίου και το βαρύ και ασήκωτο ύφος του πετυχημένου;  Ουδείς γνωρίζει τι κρυβόταν πίσω από μία τέτοια κωμικοτραγική εικόνα. Μόνη έννοια να απαθανατίσει με το ακριβό κινητό του τον τρομερό απόγονό του. Και μετά την παρέλαση να ακολουθεί η φοβερή δήλωση: «Ουφ πάει και αυτό, που θα πάμε τώρα για καφέ;». 

Ποιος τολμούσε τότε να γυρίσει και να πει «Ντροπή!»; Το υπεροπτικό βλέμμα του εκάστοτε «μοδάτου» τύπου (ή αλλιώς trendy για τους ευρωραγιάδες) προμήνυε μπλεξίματα και λειτουργούσε αμέσως αποτρεπτικά.    Αντιθέτως, νιώθαμε σχεδόν όλοι την ανάγκη να δείξουμε ένα μειδίαμα συγκατάβασης για να μην φαντάζουμε οι διαφορετικοί! Εκεί να δεις ρατσισμό σε βάρος όσων σέβονταν τα ιερά και τα όσια! Και μάλιστα κατ΄επανάληψη και κατ΄εξακολούθηση. Αυτό προς ενημέρωση όσων ανακάλυψαν τον ρατσισμό λίαν προσφάτως!

Δυστυχώς υπήρχε από χρόνια και μάλιστα σε βάρος της ελληνορθόδοξης παράδοσης. Διότι δεν ήταν η εξαίρεση η ως άνω ανάγωγη συμπεριφορά, αλλά συχνά ο κανόνας. 

Και όμως να είσαι αναγκασμένος να υποκρίνεσαι τον αφελή. Και μετά το πέρας της παρέλασης με τα θλιβερά ευτράπελα να είσαι υποχρεωμένος να ευχηθείς στον αγενή διπλανό σου: «Να  σου ζήσει ο γιος!». Ναι, αυτός ο νεαρός με τα αταίριαστα για την περίσταση χοντροκομμένα αθλητικά παπούτσια και το χαμένο βλέμμα προς άγνωστη κατεύθυνση…

Ευτυχώς όμως υπήρχαν και οι φωτεινές εξαιρέσεις. Σοβαροί άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι  οι οποίοι είχαν επίγνωση που βρίσκονταν και τι γιόρταζαν. Και αυτή η «μικρά ζύμη» έσωζε πάντα την κατάσταση. Για κάποιον όμως άγνωστο λόγο ήταν αδύνατο να διαμαρτυρηθεί κάποιος για τα κακώς κείμενα.

Φαίνεται πάντως, πως λίγο οι προκλήσεις των Τούρκων, λίγο η οικονομική κρίση και η θολή συμπεριφορά αρμοδίων παραγόντων αφύπνισαν τελικά μέσα μας την εθνική συνείδηση. Αυτή που για πολλούς βρισκόταν σε νάρκη, για σαράντα και πλέον χρόνια! Έστω και έτσι … αντίο λήθη!

    ΓΙΑΝΝΑ ΚΑΡΑΜΑΝΟΥ

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ γράψτε το σχόλιο σας!
Το όνομα σας ...