Δ. Δημητρόπουλος για τις καταγγελίες στην ενόργανη: Το σκαμπίλι είναι τόσο σκληρό όσο και ο πρωταθλητισμός

bb

Τις σοκαριστικές καταγγελίες από το χώρο της ενόργανης γυμναστικής που είδαν το φως της δημοσιότητας σχολίασε μιλώντας στο thebest.gr ο Πατρινός Δημήτρης Δημητρόπουλος, πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Γυμναστικής και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Γυμναστικής.

Όπως παραδέχθηκε ο ίδιος κατά την προπονητική διαδικασία μπορεί λόγω της πίεσης να υπήρχαν περιστατικά λεκτικής βίας ακόμα και σωματικής (σκαμπίλια) από προπονητές προς αθλητές, τα όσα περιγράφονται όμως μέσα από τις καταγγελίες, τα χαρακτήρισε ως «υπερβολές». Ο ίδιος μάλιστα τόνισε ότι όσα χρόνια ήταν Πρόεδρος της Ομοσπονδίας, δεν υπέπεσαν ποτέ στην αντίληψή του ακραία περιστατικά και καταστάσεις.

Διαβάστε στο sportin.gr

Σοκαριστικές καταγγελίες στην ενόργανη: Ξυλοδαρμοί, ψυχολογική βία και σεξουαλικές παρενοχλήσεις!

Σοκάρουν οι καταγγελίες για την ενόργανη: Προπόνηση με σπασμένα πόδια σε παιδιά 5 χρονών

Εισαγγελική έρευνα για τις καταγγελίες αθλητών της γυμναστικής Ότι υπήρχαν παραβατικές συμπεριφορές στο πλαίσιο της προπονητικής διαδικασίας, υπήρχαν. Αυτό δεν μπορεί να το κρύψει κανένας- Το σκαμπίλι είναι τόσο σκληρό όσο και ο πρωταθλητισμός

«Από το 1997 μέχρι το 2006 που ήμουν Πρόεδρος στην Ομοσπονδία, δεν είχα παρατηρήσει περιστατικά σαν αυτά που καταγγέλθηκαν και σε αυτό το βαθμό . Ότι υπήρχαν παραβατικές συμπεριφορές στο πλαίσιο της προπονητικής διαδικασίας, υπήρχαν. Αυτό δεν μπορεί να το κρύψει κανένας. Υπήρχε περίπτωση ο προπονητής να μαλώσει τον αθλητή, να φωνάξει, να βρίσει. Έχουν γίνει αυτά τα πράγματα. Γίνονται σε όλο το χώρο του αθλητισμού. Το μέγεθος όμως αυτό, έτσι όπως καταγγέλλεται, το βλέπω περίεργο, χωρίς να λέω πως είναι ψέματα ή ότι δεν είναι αληθινά.

Ακούω για παράδειγμα καταγγελία, σύμφωνα με την οποία, κάποιοι προπονητές απομάκρυναν τα διαχωριστικά κιγκλιδώματα την ώρα που γίνονταν οι ασκήσεις προκειμένου να τραυματιστούν οι αθλητές. Και αναρωτιέμαι, γιατί να το κάνει αυτό ένας προπονητής. Είναι ένα ερώτημα για εμένα. Διάβαζα ότι έβαζαν αθλητές να αγωνίζονται με σπασμένα χέρια και πόδια. Είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Ειδικά όταν μιλάμε για ένα άθλημα που τα χέρια πρέπει να δουλεύουν. Κατήγγειλαν ότι έτρωγαν από τους κάδους. Στο πλαίσιο του αθλήματος έπρεπε να έχουν ένα συγκεκριμένο βάρος, ένα διαιτολόγιο που έδιναν διατροφολόγοι καθώς έπρεπε να βρίσκονται στο απαιτούμενο βάρος για να πετύχουν τις επιδόσεις που έπρεπε.

Δεν πιστεύω, ούτε είχε πέσει στην αντίληψή μου ότι αθλητές έτρωγαν από τα σκουπίδια. Υπήρχαν διατροφολόγοι, ψυχολόγοι, παιδοψυχίατροι, μιλάω για την εποχή μου. Δεν γνωρίζω τι γινόταν πριν και μετά από τη δική μου εποχή. Πάντως δεν πιστεύω ότι αυτά που καταγγέλλονται είναι δυνατόν να γίνονται. Έχω την εντύπωση ότι είναι υπερβολή πώς ένας αθλητής από την ώρα που έμπαινε στο προπονητήριο, μέχρι την ώρα που έβγαινε, έτρωγε ξύλο. Δεν είναι λογικό αυτό. Μπορεί να έφαγαν ένα σκαμπίλι, να τις υποτίμησαν, να υπήρξε λεκτική βία, να τα δεχτώ ως μεμονωμένα γεγονότα, ότι συνέβησαν. Όχι όμως στο βαθμό που αναφέρεται.  Κατήγγειλαν επίσης ότι τους τραβούσαν το αιδοίο. Πώς γίνεται να έφταναν σε αυτό το σημείο; Είναι εκτός πραγματικότητας αυτά. Δεν είχαν πέσει ποτέ στην αντίληψή μου τέτοια πράγματα.

Αντίθετα όταν ήμουν Πρόεδρος η γυμναστική έλαμψε δια της παρουσίας της και έφερε και περίπου 120 μετάλλια σε σημαντικούς αγώνες. Πολλά από τα κορίτσια που σήμερα καταγγέλλουν είναι δημόσιοι υπάλληλοι ή είναι στα Πανεπιστήμια με προνόμια μέσα από τις επιδόσεις στον αθλητισμό. Οι μεγάλες αθλήτριες με επιδόσεις έπαιρναν μέχρι 1.500 ευρώ μισθό, με ασφάλεια και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Είχαν γιατρούς, διατροφολόγους και φυσικοθεραπευτές.

Βλέπω όλα αυτά που λέγονται και στεναχωριέμαι. Ξέρω ότι ορισμένα από αυτά αγγίζουν την υπερβολή. Κάποια, όχι όλα, σε μικρότερη κλίμακα έχουν γίνει. Όταν λένε κάποια, εννοούμε λεκτικές συμπεριφορές, ίσως και κάποιο σκαμπίλι, πάνω στην πίεση. Το άθλημα είναι επικίνδυνο και θέλει συγκέντρωση και πειθαρχία. Από αυτό μέχρι να λέμε ότι έβγαζαν κιγκλιδώματα, ότι έτρωγαν από τους κάδους ή ότι τις έκλεινα κάπου και τις χτυπούσαν, το μυαλό μου δεν μπορεί να το καταλάβει. Κάποιος που τα ακούει όλα αυτά μπορεί να αναρωτηθεί, αν ισχύουν όλα αυτά.

Το σκαμπίλι είναι τόσο σκληρό όσο και ο πρωταθλητισμός. Είναι πολύ σκληρός. Δεν θα έλεγα ποτέ σε κάποιον να στείλει τον παιδί του για πρωταθλητισμό. Είναι μεγάλη πίεση, ειδικά στην ενόργανη. Τα παιδιά βγάζουν αίμα από τις παλάμες τους. Είναι μία επίπονη προσπάθεια που ξεκινά δυστυχώς από τις μικρές ηλικίες καθώς πρέπει να  μάθει να αγωνίζεται. Οι ασκήσεις του αθλήματος δεν είναι γνωστές. Δεν είναι μπάσκετ ή βόλεϊ. Είναι ιδιαίτερες ασκήσεις που δεν κάνει ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Υπάρχει δυσκολία και επικινδυνότητα. Εκεί έγκειται το άγχος του προπονητή και του αθλητή που μπορεί να οδηγήσει και τον πρώτο να κάνει πράγματα που δεν πρέπει να κάνει. Χρειάζεται περισσότερη παιδεία, διαπαιδαγώγηση, προσοχή και έλεγχο από τους υπεύθυνους., το σωματείο, την ένωση κ.λπ.  Είναι μια ολόκληρη πυραμίδα».

thebest.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ γράψτε το σχόλιο σας!
Το όνομα σας ...